Wpływ udaru na życie całej rodziny

Następstwa przebytego udaru mózgu w poważny sposób zakłócają równowagę w relacjach rodzinnych, w konsekwencji często prowadząc do zaburzonego funkcjonowania jej członków.
Po ustaniu ostrej fazy choroby 68,5% pacjentów wraca ze szpitala do domu, gdzie opiekę nad nimi sprawują:
małżonek, dziecko, rzadziej osoby obce lub członkowie dalszej rodziny. Rodzina w Polsce jest podstawową jednostką, która zapewnia opiekę i wsparcie ludziom chorym, zniedołężniałym i w podeszłym wieku.
W momencie kiedy chory wraca do swojego środowiska domowego, podmiotem opieki pielęgniarskiej staje się nie tylko on, lecz także jego opiekun, który ze względu na chorobę bliskiej osoby musi często zmienić styl życia i nauczyć się radzić sobie w nowej sytuacji.
Wyniki badania przeprowadzonego na grupie 30 osób (6 mężczyzn i 24 kobiety) w wieku 24–83 lat (średnia: 56 lat), mieszkających w Olsztynie i opiekujących się w środowisku domowym pacjentami po udarze mózgu wykazały, że problemy opiekunów dotyczą fizycznej, emocjonalnej i społecznej sfery życia.

Niemal połowa opiekunów (47%) po podjęciu opieki częściej choruje.
Większość z nich (73%) jest zmuszona do zmiany trybu życia.
Z opieką nad osobą niesamodzielną są związane również różnego rodzaju emocje.
Satysfakcję odczuwa 66% opiekunów,
20% – złość na chorego,
a 43% uważa, że „chory robi im na złość” (co wskazuje na frustrację opiekuna w związku z sytuacją życiową, w jakiej się znalazł).
Ponad połowa opiekunów (60%) ogranicza kontakty towarzyskie,
17% musi zrezygnować z pracy zawodowej, a 13% – ograniczyć jej zakres. Znaczna część opiekunów (67%) odczuwa pogorszenie warunków życia.

Udary mózgu to rosnący problem w starzejącym się społeczeństwie Najczęściej opiekunowie potrzebują następujących form pomocy: wsparcie finansowe, zastąpienie w opiece nad chorym, pomoc w wykonywaniu czynności opiekuńczych i pielęgnacyjnych oraz poszerzenie wiedzy medycznej.

Autorem niniejszego opracowania jest Instytut Ochrony Zdrowia.

Dodaj komentarz